W skrócie. Dzięki za już 500 wyświetleń strony. Oby tak dalej jesteście genialni.
- Mistrzu...- czarna szata powoli sunie przez wielką salę w starym stylu. Czerwone usta wyginają się w krwawy uśmiech ukazując ostre kły i lśniące bielą zęby.
- Miło mi cię znów gościć. Długo się nie widzieliśmy...- mówi Nieśmiertelny siedzący na złotym tronie. Jego twarz nie pokazuje żadnych emocji. Jedyne, co można dostrzec to mały blask w oku. Szata opada na kafelki i na plecach Znajomego Nieznajomego uwalniają się czarne wielkie i pierzaste skrzydła, które na sam widok przyciągają strach do serca.
Budzę się gwałtownie. Oddech mam przyspieszony... rozglądam się po pokoju, po czym stwierdzam, że JESZCZE jestem u Florka. Głowa mnie boli... Co się wczoraj działo? Niech zgadnę... Impreza w domu u Florianka. Naprawdę musiała być niezła. Zawsze, ale to zawsze domówki u Florka są ostre i leją się na nich hektolitry wódki. Tak w ogóle to nie wiem, czemu ale uwielbiam leżeć po lewej stronie łóżka, więc po krótkim czasie odwracam głowę w prawo. Ooooo... Floruś tak słodko śpi. Wygląda jak mały kotek śniący o miseczce mleczka. Powoli wychodzę z łóżka tak, aby go nie obudzić. Przeciągam się i postanawiam zrobić sobie herbatę. W kuchni nalewam wodę do czajnika. Później stawiam go na okrągłą plastikową grzałkę i pstryczek przeciągam w dół. Od razu słyszę jak czajnik zaczyna swą pracę i powoli grzeje wodę. Siadam obok niego na zimny biały blat. Chwila mija, a mi do głowy przychodzą myśli. Tak ja czasem myślę. On... On mi się śnił...nie... nie możliwe. Zabiłam go własnoręcznie. Rękoma, które teraz nalewają wrzątek do kubka, bo woda się już zagrzała wykręciłam mu łeb. Vall... demon, który uczęszczał do mojej szkoły. Prawa ręka Nieśmiertelnego oraz jego najlepszy piesek. Czasem na wymianach zamiast Christiana dostawałam właśnie go, więc mogłam poznacz go... bliżej. Albo na lekcjach „upuszczania krwi” jak ja to mówiłam. Ten demon jakoś musiał się pożywić, a zwykłe jedzenie mu nie wystarczało. Dlatego co jakiś czas uczniowie, którzy się nie nadawali albo nie uczyli wystawiani byli na apele. Organizowano miejsce, brali ucznia, wszyscy się urywali z lekcji, jeśli mieli i razem z opiekunami przychodzili w wybrane miejsce. Oczywiście nikt chyba nie robił tego z własnej woli. Jak zwykle byliśmy do tego zmuszania, a nawet, jeśli nie „my” to ja. Demon najpierw wykańczał go ostrym seksem, a potem zjadał nie zwracając na nic uwagi. Jakby nas nie było. Ale to nie jest możliwe, aby Vall znów tu był... w naszym świecie. To nie możliwe! Powinien być teraz w piekle wraz ze swoją gromadką pedofilii, ćpunów i pijaków. A może to był zwykły koszmar, a nie przepowiednia. Często śni mi się to, co się wydarzy albo to, co się dzieje wtedy jak śpię. Oby to był tylko koszmar... chodź i tak mam złe przeczucia.
Sączę powoli herbatę. Florke zawsze ma moją ulubioną, a właściwie to nawet ukochaną. Herbata o smaku miodu i wanilii. Kiedy otwiera się paczuszkę zapach można poczuć od razu. Jest bardzo aromatyczna i słodka. A ja słodkim nie pogardzę. Zamykam oczy rozkoszując się każdym małym łyczkiem. Pyszna. Gdy otwieram oczy Florian siedzi na krześle i wpatruje się we mnie.
- Cześć- mówię. Lubię się witać z ludźmi. Sprawia mi to jakąś dziwną przyjemność.
- Hej- odpowiada rozpromieniony. To nic, że jestem tylko w jego koszuli, którą wczoraj pewnie ubrałam przed spaniem. I tak zbyt dużo nie mam odsłonięte no może oprócz całych nóg i dużego dekoltu... to nie jest tak źle. I tak mamy przecież lato, które jest jednym z cieplejszych w historii, więc mogę to wytłumaczyć gdyby Patryk wpadł z GPS’em do domu i zaczął się wydzierać mówiąc, że „daje dupy na prawo i lewo” chodź i tak wiadomo, że to nieprawda. On jak jest zdenerwowany to umie wszystko powiedzieć nawet największe kłamstwo. Zsiadam z blatu i staję za Florianem. Paluszkami jednej ręki bawię się jego włoski, a drugiej podpieram się o wierzchołek nowoczesnego krzesła. Podnosi głowę i patrzy na mnie zawstydzony. Lustruję go wzrokiem i już wiem, czemu się tak wstydzi. Poranna przypadłość wielu mężczyzn.
- Podać ci pomocną dłoń?- pytam rozśmieszona. Ja zawsze muszę się ze wszystkiego śmiać. No, ale to jest naprawdę śmieszne. Nawet on się uśmiecha zażenowany sytuacją, w jaką wpadł. Hmmm, a może to wykorzystam? Obchodzę krzesło i siadam okrakiem na jego kolanach patrząc się zażarcie w szafirowe oczy. Koszula odsłania mi większość podbrzusza.
- Patrycja wiesz, że niedługo wyjeżdżam?- pyta, kiedy powoli zaczynam zaspokajać go ręką. Oddech ma urywany i z czasem słyszę jęk z jego gardła.
- Wiem- mówię z uśmiechem. Wiem gdzie jedziesz i jestem za to z ciebie dumna.
- Zgrami już za dwa dni, a zanim dojadę do Gdańska...wiesz, że chcę jeszcze pobyć trochę ze znajomymi... i jeszcze muszę zarejestrować się w hotelu... Więc wyjeżdżam już jutro- mówi i odchyla głowę do tyłu. „Zgrami” to najbardziej prestiżowe rozdanie nagród dla Gamerów i Vlogerów. Coś w stylu Oskara. Jest mnóstwo kategorii. Ja mam już 15 statuetek, więc w tym roku sobie odpuściłam i nie biorę udziału. Dajmy szanse innym. A Florke przypuszczam, że zdobędzie aż dwie statuetki.
- I to cię tak trapiło?
- Jak się domyśliłaś?- pyta zdziwiony.
-Właśnie teraz twoje ciało się rozluźniło Florianie. Odprężyłeś się całkowicie- mówię. Takie rzeczy wie się z doświadczenia. Patryk, kiedy bywał na mnie wkurzony zawsze się spinał. Pomagał mu masaż albo normalna szczera rozmowa. Także znam objawy i wiem, kiedy ktoś się spina. No nic tak już bywa. Mam jeden bardzo, ale to bardzo podły pomysł... czemu by tego nie wykorzystać?
Powoli opuszczam się na podłogę rozszerzając jednocześnie kolana Floriana.
- Patry...
- Ciiiii nie czas na twoje przemowy- mówię zmysłowo, lecz z nutką w głosie typu „weź się zamknij Florke”. Jest o tyle dziwnym facetem, że go trzeba uciszać. Nie to, co inni. Nie rozumiem, czemu właściwie tak się dzieje. Może powinnam to zostawić i zająć się tym, czym muszę się zająć... poprawka, czym chcę się zająć... z wielką chęcią. Rzucam spojrzenie na tego mężczyznę. Szafirowe oczy pociemniały, ale nie wiem czy ze strachu i obawy, czy z tego samego powodu co moje. Uśmiecham się łobuziarsko. Przysuwam się bliżej męskości Florka jeszcze bardziej zmniejszając dzielącą nas odległość. Przejeżdżam po całej długości prącia językiem, po czym jednym sprawnym ruchem biorę go do ust. Jest naprawdę pyszny. No i jest na tą chwilę mój. Ssę mocno poruszając ustami powoli... tak powoli i zmysłowo. Poczucie, że mam nad nim władzę, że w każdej chwili mogę go doprowadzić do orgazmu albo właściwie tego nie robić jest tak cholernie erotyczne, że sama robię się wilgotna. W pewnym momencie uświadamiam sobie, że nie kontrolowanie zwiększyłam tempo przez co Florian zwija się pod coraz to dłuższą słodką torturom. Nie chcę go torturować.
-Florianie dojdź proszę...
Ponownie biorę go do ust i zaczynam ssać.Wystarczą trzy słowa które wypowiedziałam wcześniej, a Florke dochodzi mi w buzi tak ciepło krzycząc głośno z rozkoszy. To jego słone doznanie odbija się echem w dolnych partiach mojego ciała. Mam taką wielką ochotę na niego. Przełykam spermę i wstaję. Wpatruję się w niego z góry patrząc jak walczy o oddech. Uśmiecham się. Jest widocznie wykończony. Plecy oraz głowa są poza oparciem krzesła. Nogi ma nadal rozszerzone. Wygląda jakby przebiegł maraton. Leciutko jak piórko siadam znowu na jego kolanie. Łapię go za włosy i przyciągam go do swoich ust. Całujemy się łapczywie jakby miał być to nasz ostatni raz. Jesteśmy mieszanką uczuć, plątaniną języków i doznań. Odrywam się od niego i brak mi powietrza. Oddychamy ciężko, nierówno wpatrując się bezsensownie w siebie ja z uśmieszkiem pedofila, a Florke z nieodgadnionym wyrazem twarzy. W pewnym momencie coś mnie budzi i karze spojrzeć w drzwi od kuchni... O kurwa!
-Dezy!?- piszczę przeraźliwie zeskakując jak opatrzona z Floriana. On zrywa się z krzesła i odpycha mnie na blado niebieską lodówkę. Uderzam z impetem o ów przyrząd chłodzący tak, że półki na około głośno się odzywają wydobywają różnorakie dźwięk. Zerkam na siebie... O nie. Wyglądam strasznie. Zapinam szybko koszulę i spoglądam na braci. Patrzą na siebie lodowato. Nic nie mówią, a jednak jakoś się porozumiewają. Dezy podchodzi do Florka i ponownie patrzą sobie w oczy. Nie wiem co się dzieje. Jestem zdezorientowana przez to uderzenie. Kiedy próbuję ponownie skupić uwagę na świecie otaczającym mnie Dezydery daje z liście w twarz Floriana. Dezy zawsze był miły i radosny. Jego grzywka najczęściej zasłaniała zielone oczy bardzo podobne do Florka. A teraz gdy tak na niego patrzę jest inny. Jest całkowicie inny. Nie znałam go od tej strony.
-Co ci mówiłem skurwielu?!- krzyczy Dezy kiedy sprzedaje Florianowi cios z kolana w brzuch. Florke upada na podłogę zwijając się z bólu. -To tak się zabawiasz gdy mnie nie ma tak? Pożałujesz tego ty i twoja suka- syczy przez zaciśnięte zęby. Podchodzi do mnie. Jestem sparaliżowana. Patrzę przerażona na Dezego. Nie chcę wracać do przeszłości! Chwyta mnie za nadgarstek i ciągnie do salonu. Szarpię się, ale to nie pomaga. Pcha mnie na ścianę, a ja uderzam. Znów ktoś mnie pcha na coś. Dwa razy dziś. To jednak przesada.
- Rozbieraj moją koszulę- mówi ostro Dezy tupiąc nogą o panele. Cała się trzęsę. Powoli próbuję trafić w guziki aby je rozpiąć.
-Patrz nam mnie...- syczy. Podnoszę wzrok na niego, lecz nie mogę go za długo utrzymać. Spojrzeniem uciekam na stolik za nim. Dalej próbuję rozpinać guziki lecz sprawia mi to większą trudności niż przed chwilą.
- Na mnie- powtarza. Kieruję wzrok w stronę Dezego i robię zeza. W tym samym momencie koszula opada na podłogę. Czuję się skrępowania.
Jestem jeszcze mokra po naszych igraszkach z Florkiem niedawno. Bandaż zajmuje mniejszą przestrzeń i już nie muszę go wymieniać co kilka godzin. Wystarczyło parę dobrych "zaklęć" jak to powiadają normalni, a wszystko goi się w szybkim tempie. Na moje szczęście Dezy odchodzi do kuchni, a ja mogę odetchnąć. Słyszę ich rozmowę.
-Możesz to robić ze mną, ale nie wplątuj jej w to. Ona nie ma z tym nic wspólnego- mówi Florian. Nagle ląduje na podłodze przy stole.
-Nie będziesz mi rozkazywał pieprzony gnoju. Prawie ją przeleciałeś. Najpierw ty potem ona...- podnosi Florka z podłogi i kładzie niedbale na stole. Szklany niski stolik sięga mu od szyi do pośladków.
- Chodź tu do mnie- rozkazuje mi Dezy. - Z racji tego, że braciszkowi już opadł zrób coś aby stanął- mówi z sztucznym przejęciem odchodząc stolik. Stoję naga, sparaliżowana, przerażona z otwartą buzią. Oddech mam urywany. Ja nie chcę żeby tak było. Ciało mnie zdradza. Czemu właśnie w tej chwili stoję jak słup soli i patrzę jak Dezy rozbiera powoli spodnie? Wgapiam się w to zawstydzona, a jednak jest coś w tym co mnie podnieca, co budzi zmysły, co budzi do życia resztki dawnych zwyczajów. Nie, nie ja, nie chcę! Czemu ja nadal tu stoję? Czemu nie mogę uciec? Czemu nie mogę wyzwolić mocy i odepchnąć niewidzialną siłą Dezego? Co mnie tu trzyma? Tak coś na pewno mnie tu zatrzymuje. Coś powoduje, że nie mogę nic zrobić oprócz podporządkowania się temu czemuś. Ale nie wiem co to jest. Nieobecna myślami wpatruję się w to wszystko z dziwnym zaciekawieniem. A jednak gejowskie seksy są mi pisane... Tylko czemu i ja w nich jestem? Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi. Decyduję się w końcu na mały kroczek. Po nim następuje kolejny lecz jednak mniejszy od poprzedniego.
- No chodź- mówi Dezydery swoim normalnym głosem jaki ja znam. Przez to, że jestem tak zamyślona nie zauważam niczego co mnie otacza. Następny kroczek powoduje nagłe olśnienie i napływ niechcianej rzeczywistości. Teraz dociera do mnie fakt w jakim gównie oboje tkwimy. Dezy właśnie gwałci gardło Floriana, a ja idę jak na ścięcie w stronę ciepłego słońca, które jak Ikarowi może spalić skrzydła. Jeśli zbyt blisko podlecę... Nie chcę aby komuś coś się stało z mojego powodu. Jeśli znowu zacznę to robić... Nie wyjdę, nie ucieknę, nie schowam się przed przeszłością. Ona cały czas mnie ściga... Dosłownie. To jest takie... trudne. Czemu? Sama nie wiem. Wszystko niby jest normalne, ale tak naprawdę to nie jest możliwe. Dlatego też żadne z nas tego nie zauważa? Przecież wszyscy żyjemy w ciągłym strachu... Czemu i ja tego nie zauważyłam? Musimy stawić czoła rzeczą teraźniejszym, a nie męczyć się z tym co już było. Z drugiej strony jeśli nie zwrócimy uwagi na przeszłość teraźniejszość może stać się większą przeszkodą niż była... Stwierdzam, iż to wszystko jest do dupy. Ani tak ani tak nie dojdziemy nigdzie indziej niż do czarnej dziury.
-Ruszysz w końcu dupę i tu podejdziesz?!- krzyczy Dezy. Znów budzę się spadając w otchłań tego co się teraz dzieje. No to wybrałam sobie genialny moment na przemyślenia... Ruszam niespiesznie gdyż jak myślałam tak zrobię. Stawię czoła wszelkim rzeczą. Kiedy znajduję się przy stoliku ponownie napływają mnie myśli. Czy właśnie teraz bracia się razem... O Mój Boże! Przecież oni są braćmi...! Dezydery daje sobie obciągać...wróć. Rozkazuje sobie obciągać, a Florke posłusznie to robi... To dlatego był zawsze taki niechętny. To dlatego, że bał się reakcji brata. Szokująca jest tam myśl. On wiedział i mi nie powiedział! Jak on mógł? Chociaż on też nie wie wiele rzeczy o mnie o starych dziejach. Może oboje powinniśmy szczerze porozmawiać... Och Florianie ile ja ukrywam... Z iloma sprawami muszę się męczyć. Ile rzeczy jeszcze o mnie nie wiesz.
-Czy ty w ogóle wiesz co masz robić? Bo jakoś nie widzę abyś czymkolwiek się zajmowała. Wkurwia mnie już to wiesz?- lodowatym tonem zwraca się do mnie Dezy. Spuszczam posłusznie głowę i klękam przy kroczu Florka.
- Tak Panie wiem- mówię cicho. Myślałam, że już nigdy się tak do nikogo nie zwrócę. Dezy zwolnił tempo aby dać chwilę wytchnienia Florkowi który co jakiś czas się dławi. No, ale to w jakiej pozycji się znajduje serio musi być trudne. Leży na szklanym stole z głową poza brzegami jeszcze, ma pchane czyjeś przyrodzenie do buzi. To serio musi boleć. Ja mam o tyle lepiej, że sama mogę dostosować tempo w jakim będę podniecać mojego kochanka. A on... Pieprzony jak wejdzie. Patrzę na nich... braci. To wszystko jest całkowicie chore... Ale muszę się zająć czyimś penisem na życzenie. To jest pioruńsko ohydne i obrzydliwe. Tak bardzo bym chciała tego nie robić... Patrzę błagalnym wzrokiem na Dezego, ale to nic nie daje. Spojrzenie ma zimne, oschłe i lodowate. Bardzo się tego boję... Lecz wiem, że muszę podniecić jakoś Floriana inaczej pewnie czekam mnie jakaś szalona kara. A może Dezy uważa to za kare? Jeśli tak myśli to śmiać mi się z niego chce... Jednak on też nie wie o tym co kiedyś "robiłam" więc może uważać, że jest to kara za to wszystko. Tylko to nie jest kara. Może uważa, że to co mam przy nim zrobić jest dla mnie krępujące...nie no trochę jest. A Florian? To jest teraz jego kara? Ciekawe.
Biorę kutasa w rękę. Jednak pomimo obecności Dezego uwielbiam to robić. Mój język wiruje na żołędziu badając coraz bardziej znany teren. Znów czuję przypływ podniecającej fali. Uwielbiam... Teraz to mam gdzieś Dezego. Łapczywie rzucam się na tego pięknego giganta liżąc i ssając. Florke reaguje po kilku intensywnych doznańach. Z każdym ruchem jest coraz bliżej wybuchu. W pewnym momencie coś pociąga mnie za włosy. Boli. Odwracam głowę i dostrzegam Dezego. Kiedy oni przestali? Patrzę na niego z wyrzutem. Jak on mógł przerwać mi w takiej chwili? Już miałam poczuć słony smak pysznego nasienia... Och czemu?
-Idź do kuchni i poczekaj- mówi potulnie Dezydery ze swoim słodziusim uśmieszkiem. Wstaję z kolan i posłusznie idę do kuchni. Cichutko przysiaduję przy drzwiach i nasłuchuję wszelkich dźwięków. Ktoś chodzi... kładzie coś na stoliku... a potem odzywa się Florian.
- Zamierzasz jeszcze coś robić?- pyta cicho.
- No, a co myślałeś? Że odpuszczę wam tak szybko?
- "Wam"? A nie mi? To przecież ja cię zdradziłem. A nie ona. Co niby ona ma do tego?
- W niej jest coś dziwnego. Zbyt dobrze sobie radzi. Albo jest taka genialna, albo już ktoś ją ostro pierdolił.
- I zamierzasz to sprawdzić?
- Tak- odpowiada lakonicznie.
- Jak chcesz to zrobić?
- Normalnie, a jak. Będziemy się pieprzyć.
- Co masz na myśli mówiąc "my"? Czyli ty i ona czy ja i ona?
- Obie wersje- mówi zbliżając się coraz bliżej. Jak niby on chce połączyć obie wersje? Biegnę w stronę krzesła siadając na nim niedbale. O mało co się nie przewróciłam.
- Dezydery stój!- krzyczy Florian kiedy stają witaj progu. Oboje zwracamy się w jego stronę. - Nie warz jej dotykać. Ona jest moja...
- Jeśli jest "twoja", a ty jesteś mój to oznacza, że i ona jest moja. Czy ty w ogóle myślisz logicznie?
- Ona nie ma z nami nic wspólnego zrozum to!- krzyczy dalej. Mina Dezego zaczyna się diametralnie zmieniać. Teraz już nie wygląda tak potulnie jak przed chwilą. Stają do siebie zwróceni i powtarza się to co działo się niedawno. Wyglądają prawie tak samo.
- Nie rozumiem czemu ci tak na niej zależy? Co niby ukrywasz Dzióbek? - Florian zerka na mnie przepraszająco i ponownie patrzą na siebie.
- Dobra powiem ci... Kupiłem ją i trenowałem, bo wiem jakie warianty lubisz. Pomyślałem, że może ci się spodobać.
- Powiadasz, że ta gwiazdeczka była do kupienia? Ile za nią dałeś?
- Nie ważne- mówi i znów zerka na mnie. Teraz jego twarz pozbawiona jest krwi. On kłamie, ale jaki to ma związek z nimi?
- Czyli kupiłeś ją dla mnie?
- Tak...- odpowiada niepewnie znów zerkając w moją stronę.
- To wszystko wyjaśnia... No to zobaczmy jak dobrze ją rozciągnąłeś.
- Nie! Nie dotykaj jej jeszcze... Będzie gotowa za miesiąc.
- Miesiąc?
- No może dwa.
- No dobrze daje ci półtorej miesiąca. A teraz idę po spodnie- mówi i wraca do salonu. Wymieniamy spojrzenia kiedy Dezy wraca ubrany.- A i dzięki za oddanie mojej koszuli. Naraska- rzuca przy wyjściu. A ja siedzę jak wryta w ziemię. Co tu się teraz stało?
- Patrycja to nie jest tak jak myślisz...
A co do zdięcia to sama robiłam. Znaczy przerabiałam. Patrycja nie jest całkowicie taka jako powinna być, ale tylko takie zdjęcie znalazłam.
- Mistrzu...- czarna szata powoli sunie przez wielką salę w starym stylu. Czerwone usta wyginają się w krwawy uśmiech ukazując ostre kły i lśniące bielą zęby.
- Miło mi cię znów gościć. Długo się nie widzieliśmy...- mówi Nieśmiertelny siedzący na złotym tronie. Jego twarz nie pokazuje żadnych emocji. Jedyne, co można dostrzec to mały blask w oku. Szata opada na kafelki i na plecach Znajomego Nieznajomego uwalniają się czarne wielkie i pierzaste skrzydła, które na sam widok przyciągają strach do serca.
Budzę się gwałtownie. Oddech mam przyspieszony... rozglądam się po pokoju, po czym stwierdzam, że JESZCZE jestem u Florka. Głowa mnie boli... Co się wczoraj działo? Niech zgadnę... Impreza w domu u Florianka. Naprawdę musiała być niezła. Zawsze, ale to zawsze domówki u Florka są ostre i leją się na nich hektolitry wódki. Tak w ogóle to nie wiem, czemu ale uwielbiam leżeć po lewej stronie łóżka, więc po krótkim czasie odwracam głowę w prawo. Ooooo... Floruś tak słodko śpi. Wygląda jak mały kotek śniący o miseczce mleczka. Powoli wychodzę z łóżka tak, aby go nie obudzić. Przeciągam się i postanawiam zrobić sobie herbatę. W kuchni nalewam wodę do czajnika. Później stawiam go na okrągłą plastikową grzałkę i pstryczek przeciągam w dół. Od razu słyszę jak czajnik zaczyna swą pracę i powoli grzeje wodę. Siadam obok niego na zimny biały blat. Chwila mija, a mi do głowy przychodzą myśli. Tak ja czasem myślę. On... On mi się śnił...nie... nie możliwe. Zabiłam go własnoręcznie. Rękoma, które teraz nalewają wrzątek do kubka, bo woda się już zagrzała wykręciłam mu łeb. Vall... demon, który uczęszczał do mojej szkoły. Prawa ręka Nieśmiertelnego oraz jego najlepszy piesek. Czasem na wymianach zamiast Christiana dostawałam właśnie go, więc mogłam poznacz go... bliżej. Albo na lekcjach „upuszczania krwi” jak ja to mówiłam. Ten demon jakoś musiał się pożywić, a zwykłe jedzenie mu nie wystarczało. Dlatego co jakiś czas uczniowie, którzy się nie nadawali albo nie uczyli wystawiani byli na apele. Organizowano miejsce, brali ucznia, wszyscy się urywali z lekcji, jeśli mieli i razem z opiekunami przychodzili w wybrane miejsce. Oczywiście nikt chyba nie robił tego z własnej woli. Jak zwykle byliśmy do tego zmuszania, a nawet, jeśli nie „my” to ja. Demon najpierw wykańczał go ostrym seksem, a potem zjadał nie zwracając na nic uwagi. Jakby nas nie było. Ale to nie jest możliwe, aby Vall znów tu był... w naszym świecie. To nie możliwe! Powinien być teraz w piekle wraz ze swoją gromadką pedofilii, ćpunów i pijaków. A może to był zwykły koszmar, a nie przepowiednia. Często śni mi się to, co się wydarzy albo to, co się dzieje wtedy jak śpię. Oby to był tylko koszmar... chodź i tak mam złe przeczucia.
Sączę powoli herbatę. Florke zawsze ma moją ulubioną, a właściwie to nawet ukochaną. Herbata o smaku miodu i wanilii. Kiedy otwiera się paczuszkę zapach można poczuć od razu. Jest bardzo aromatyczna i słodka. A ja słodkim nie pogardzę. Zamykam oczy rozkoszując się każdym małym łyczkiem. Pyszna. Gdy otwieram oczy Florian siedzi na krześle i wpatruje się we mnie.
- Cześć- mówię. Lubię się witać z ludźmi. Sprawia mi to jakąś dziwną przyjemność.
- Hej- odpowiada rozpromieniony. To nic, że jestem tylko w jego koszuli, którą wczoraj pewnie ubrałam przed spaniem. I tak zbyt dużo nie mam odsłonięte no może oprócz całych nóg i dużego dekoltu... to nie jest tak źle. I tak mamy przecież lato, które jest jednym z cieplejszych w historii, więc mogę to wytłumaczyć gdyby Patryk wpadł z GPS’em do domu i zaczął się wydzierać mówiąc, że „daje dupy na prawo i lewo” chodź i tak wiadomo, że to nieprawda. On jak jest zdenerwowany to umie wszystko powiedzieć nawet największe kłamstwo. Zsiadam z blatu i staję za Florianem. Paluszkami jednej ręki bawię się jego włoski, a drugiej podpieram się o wierzchołek nowoczesnego krzesła. Podnosi głowę i patrzy na mnie zawstydzony. Lustruję go wzrokiem i już wiem, czemu się tak wstydzi. Poranna przypadłość wielu mężczyzn.
- Podać ci pomocną dłoń?- pytam rozśmieszona. Ja zawsze muszę się ze wszystkiego śmiać. No, ale to jest naprawdę śmieszne. Nawet on się uśmiecha zażenowany sytuacją, w jaką wpadł. Hmmm, a może to wykorzystam? Obchodzę krzesło i siadam okrakiem na jego kolanach patrząc się zażarcie w szafirowe oczy. Koszula odsłania mi większość podbrzusza.
- Patrycja wiesz, że niedługo wyjeżdżam?- pyta, kiedy powoli zaczynam zaspokajać go ręką. Oddech ma urywany i z czasem słyszę jęk z jego gardła.
- Wiem- mówię z uśmiechem. Wiem gdzie jedziesz i jestem za to z ciebie dumna.
- Zgrami już za dwa dni, a zanim dojadę do Gdańska...wiesz, że chcę jeszcze pobyć trochę ze znajomymi... i jeszcze muszę zarejestrować się w hotelu... Więc wyjeżdżam już jutro- mówi i odchyla głowę do tyłu. „Zgrami” to najbardziej prestiżowe rozdanie nagród dla Gamerów i Vlogerów. Coś w stylu Oskara. Jest mnóstwo kategorii. Ja mam już 15 statuetek, więc w tym roku sobie odpuściłam i nie biorę udziału. Dajmy szanse innym. A Florke przypuszczam, że zdobędzie aż dwie statuetki.
- I to cię tak trapiło?
- Jak się domyśliłaś?- pyta zdziwiony.
-Właśnie teraz twoje ciało się rozluźniło Florianie. Odprężyłeś się całkowicie- mówię. Takie rzeczy wie się z doświadczenia. Patryk, kiedy bywał na mnie wkurzony zawsze się spinał. Pomagał mu masaż albo normalna szczera rozmowa. Także znam objawy i wiem, kiedy ktoś się spina. No nic tak już bywa. Mam jeden bardzo, ale to bardzo podły pomysł... czemu by tego nie wykorzystać?
Powoli opuszczam się na podłogę rozszerzając jednocześnie kolana Floriana.
- Patry...
- Ciiiii nie czas na twoje przemowy- mówię zmysłowo, lecz z nutką w głosie typu „weź się zamknij Florke”. Jest o tyle dziwnym facetem, że go trzeba uciszać. Nie to, co inni. Nie rozumiem, czemu właściwie tak się dzieje. Może powinnam to zostawić i zająć się tym, czym muszę się zająć... poprawka, czym chcę się zająć... z wielką chęcią. Rzucam spojrzenie na tego mężczyznę. Szafirowe oczy pociemniały, ale nie wiem czy ze strachu i obawy, czy z tego samego powodu co moje. Uśmiecham się łobuziarsko. Przysuwam się bliżej męskości Florka jeszcze bardziej zmniejszając dzielącą nas odległość. Przejeżdżam po całej długości prącia językiem, po czym jednym sprawnym ruchem biorę go do ust. Jest naprawdę pyszny. No i jest na tą chwilę mój. Ssę mocno poruszając ustami powoli... tak powoli i zmysłowo. Poczucie, że mam nad nim władzę, że w każdej chwili mogę go doprowadzić do orgazmu albo właściwie tego nie robić jest tak cholernie erotyczne, że sama robię się wilgotna. W pewnym momencie uświadamiam sobie, że nie kontrolowanie zwiększyłam tempo przez co Florian zwija się pod coraz to dłuższą słodką torturom. Nie chcę go torturować.
-Florianie dojdź proszę...
Ponownie biorę go do ust i zaczynam ssać.Wystarczą trzy słowa które wypowiedziałam wcześniej, a Florke dochodzi mi w buzi tak ciepło krzycząc głośno z rozkoszy. To jego słone doznanie odbija się echem w dolnych partiach mojego ciała. Mam taką wielką ochotę na niego. Przełykam spermę i wstaję. Wpatruję się w niego z góry patrząc jak walczy o oddech. Uśmiecham się. Jest widocznie wykończony. Plecy oraz głowa są poza oparciem krzesła. Nogi ma nadal rozszerzone. Wygląda jakby przebiegł maraton. Leciutko jak piórko siadam znowu na jego kolanie. Łapię go za włosy i przyciągam go do swoich ust. Całujemy się łapczywie jakby miał być to nasz ostatni raz. Jesteśmy mieszanką uczuć, plątaniną języków i doznań. Odrywam się od niego i brak mi powietrza. Oddychamy ciężko, nierówno wpatrując się bezsensownie w siebie ja z uśmieszkiem pedofila, a Florke z nieodgadnionym wyrazem twarzy. W pewnym momencie coś mnie budzi i karze spojrzeć w drzwi od kuchni... O kurwa!
-Dezy!?- piszczę przeraźliwie zeskakując jak opatrzona z Floriana. On zrywa się z krzesła i odpycha mnie na blado niebieską lodówkę. Uderzam z impetem o ów przyrząd chłodzący tak, że półki na około głośno się odzywają wydobywają różnorakie dźwięk. Zerkam na siebie... O nie. Wyglądam strasznie. Zapinam szybko koszulę i spoglądam na braci. Patrzą na siebie lodowato. Nic nie mówią, a jednak jakoś się porozumiewają. Dezy podchodzi do Florka i ponownie patrzą sobie w oczy. Nie wiem co się dzieje. Jestem zdezorientowana przez to uderzenie. Kiedy próbuję ponownie skupić uwagę na świecie otaczającym mnie Dezydery daje z liście w twarz Floriana. Dezy zawsze był miły i radosny. Jego grzywka najczęściej zasłaniała zielone oczy bardzo podobne do Florka. A teraz gdy tak na niego patrzę jest inny. Jest całkowicie inny. Nie znałam go od tej strony.
-Co ci mówiłem skurwielu?!- krzyczy Dezy kiedy sprzedaje Florianowi cios z kolana w brzuch. Florke upada na podłogę zwijając się z bólu. -To tak się zabawiasz gdy mnie nie ma tak? Pożałujesz tego ty i twoja suka- syczy przez zaciśnięte zęby. Podchodzi do mnie. Jestem sparaliżowana. Patrzę przerażona na Dezego. Nie chcę wracać do przeszłości! Chwyta mnie za nadgarstek i ciągnie do salonu. Szarpię się, ale to nie pomaga. Pcha mnie na ścianę, a ja uderzam. Znów ktoś mnie pcha na coś. Dwa razy dziś. To jednak przesada.
- Rozbieraj moją koszulę- mówi ostro Dezy tupiąc nogą o panele. Cała się trzęsę. Powoli próbuję trafić w guziki aby je rozpiąć.
-Patrz nam mnie...- syczy. Podnoszę wzrok na niego, lecz nie mogę go za długo utrzymać. Spojrzeniem uciekam na stolik za nim. Dalej próbuję rozpinać guziki lecz sprawia mi to większą trudności niż przed chwilą.
- Na mnie- powtarza. Kieruję wzrok w stronę Dezego i robię zeza. W tym samym momencie koszula opada na podłogę. Czuję się skrępowania.
Jestem jeszcze mokra po naszych igraszkach z Florkiem niedawno. Bandaż zajmuje mniejszą przestrzeń i już nie muszę go wymieniać co kilka godzin. Wystarczyło parę dobrych "zaklęć" jak to powiadają normalni, a wszystko goi się w szybkim tempie. Na moje szczęście Dezy odchodzi do kuchni, a ja mogę odetchnąć. Słyszę ich rozmowę.
-Możesz to robić ze mną, ale nie wplątuj jej w to. Ona nie ma z tym nic wspólnego- mówi Florian. Nagle ląduje na podłodze przy stole.
-Nie będziesz mi rozkazywał pieprzony gnoju. Prawie ją przeleciałeś. Najpierw ty potem ona...- podnosi Florka z podłogi i kładzie niedbale na stole. Szklany niski stolik sięga mu od szyi do pośladków.
- Chodź tu do mnie- rozkazuje mi Dezy. - Z racji tego, że braciszkowi już opadł zrób coś aby stanął- mówi z sztucznym przejęciem odchodząc stolik. Stoję naga, sparaliżowana, przerażona z otwartą buzią. Oddech mam urywany. Ja nie chcę żeby tak było. Ciało mnie zdradza. Czemu właśnie w tej chwili stoję jak słup soli i patrzę jak Dezy rozbiera powoli spodnie? Wgapiam się w to zawstydzona, a jednak jest coś w tym co mnie podnieca, co budzi zmysły, co budzi do życia resztki dawnych zwyczajów. Nie, nie ja, nie chcę! Czemu ja nadal tu stoję? Czemu nie mogę uciec? Czemu nie mogę wyzwolić mocy i odepchnąć niewidzialną siłą Dezego? Co mnie tu trzyma? Tak coś na pewno mnie tu zatrzymuje. Coś powoduje, że nie mogę nic zrobić oprócz podporządkowania się temu czemuś. Ale nie wiem co to jest. Nieobecna myślami wpatruję się w to wszystko z dziwnym zaciekawieniem. A jednak gejowskie seksy są mi pisane... Tylko czemu i ja w nich jestem? Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi. Decyduję się w końcu na mały kroczek. Po nim następuje kolejny lecz jednak mniejszy od poprzedniego.
- No chodź- mówi Dezydery swoim normalnym głosem jaki ja znam. Przez to, że jestem tak zamyślona nie zauważam niczego co mnie otacza. Następny kroczek powoduje nagłe olśnienie i napływ niechcianej rzeczywistości. Teraz dociera do mnie fakt w jakim gównie oboje tkwimy. Dezy właśnie gwałci gardło Floriana, a ja idę jak na ścięcie w stronę ciepłego słońca, które jak Ikarowi może spalić skrzydła. Jeśli zbyt blisko podlecę... Nie chcę aby komuś coś się stało z mojego powodu. Jeśli znowu zacznę to robić... Nie wyjdę, nie ucieknę, nie schowam się przed przeszłością. Ona cały czas mnie ściga... Dosłownie. To jest takie... trudne. Czemu? Sama nie wiem. Wszystko niby jest normalne, ale tak naprawdę to nie jest możliwe. Dlatego też żadne z nas tego nie zauważa? Przecież wszyscy żyjemy w ciągłym strachu... Czemu i ja tego nie zauważyłam? Musimy stawić czoła rzeczą teraźniejszym, a nie męczyć się z tym co już było. Z drugiej strony jeśli nie zwrócimy uwagi na przeszłość teraźniejszość może stać się większą przeszkodą niż była... Stwierdzam, iż to wszystko jest do dupy. Ani tak ani tak nie dojdziemy nigdzie indziej niż do czarnej dziury.
-Ruszysz w końcu dupę i tu podejdziesz?!- krzyczy Dezy. Znów budzę się spadając w otchłań tego co się teraz dzieje. No to wybrałam sobie genialny moment na przemyślenia... Ruszam niespiesznie gdyż jak myślałam tak zrobię. Stawię czoła wszelkim rzeczą. Kiedy znajduję się przy stoliku ponownie napływają mnie myśli. Czy właśnie teraz bracia się razem... O Mój Boże! Przecież oni są braćmi...! Dezydery daje sobie obciągać...wróć. Rozkazuje sobie obciągać, a Florke posłusznie to robi... To dlatego był zawsze taki niechętny. To dlatego, że bał się reakcji brata. Szokująca jest tam myśl. On wiedział i mi nie powiedział! Jak on mógł? Chociaż on też nie wie wiele rzeczy o mnie o starych dziejach. Może oboje powinniśmy szczerze porozmawiać... Och Florianie ile ja ukrywam... Z iloma sprawami muszę się męczyć. Ile rzeczy jeszcze o mnie nie wiesz.
-Czy ty w ogóle wiesz co masz robić? Bo jakoś nie widzę abyś czymkolwiek się zajmowała. Wkurwia mnie już to wiesz?- lodowatym tonem zwraca się do mnie Dezy. Spuszczam posłusznie głowę i klękam przy kroczu Florka.
- Tak Panie wiem- mówię cicho. Myślałam, że już nigdy się tak do nikogo nie zwrócę. Dezy zwolnił tempo aby dać chwilę wytchnienia Florkowi który co jakiś czas się dławi. No, ale to w jakiej pozycji się znajduje serio musi być trudne. Leży na szklanym stole z głową poza brzegami jeszcze, ma pchane czyjeś przyrodzenie do buzi. To serio musi boleć. Ja mam o tyle lepiej, że sama mogę dostosować tempo w jakim będę podniecać mojego kochanka. A on... Pieprzony jak wejdzie. Patrzę na nich... braci. To wszystko jest całkowicie chore... Ale muszę się zająć czyimś penisem na życzenie. To jest pioruńsko ohydne i obrzydliwe. Tak bardzo bym chciała tego nie robić... Patrzę błagalnym wzrokiem na Dezego, ale to nic nie daje. Spojrzenie ma zimne, oschłe i lodowate. Bardzo się tego boję... Lecz wiem, że muszę podniecić jakoś Floriana inaczej pewnie czekam mnie jakaś szalona kara. A może Dezy uważa to za kare? Jeśli tak myśli to śmiać mi się z niego chce... Jednak on też nie wie o tym co kiedyś "robiłam" więc może uważać, że jest to kara za to wszystko. Tylko to nie jest kara. Może uważa, że to co mam przy nim zrobić jest dla mnie krępujące...nie no trochę jest. A Florian? To jest teraz jego kara? Ciekawe.
Biorę kutasa w rękę. Jednak pomimo obecności Dezego uwielbiam to robić. Mój język wiruje na żołędziu badając coraz bardziej znany teren. Znów czuję przypływ podniecającej fali. Uwielbiam... Teraz to mam gdzieś Dezego. Łapczywie rzucam się na tego pięknego giganta liżąc i ssając. Florke reaguje po kilku intensywnych doznańach. Z każdym ruchem jest coraz bliżej wybuchu. W pewnym momencie coś pociąga mnie za włosy. Boli. Odwracam głowę i dostrzegam Dezego. Kiedy oni przestali? Patrzę na niego z wyrzutem. Jak on mógł przerwać mi w takiej chwili? Już miałam poczuć słony smak pysznego nasienia... Och czemu?
-Idź do kuchni i poczekaj- mówi potulnie Dezydery ze swoim słodziusim uśmieszkiem. Wstaję z kolan i posłusznie idę do kuchni. Cichutko przysiaduję przy drzwiach i nasłuchuję wszelkich dźwięków. Ktoś chodzi... kładzie coś na stoliku... a potem odzywa się Florian.
- Zamierzasz jeszcze coś robić?- pyta cicho.
- No, a co myślałeś? Że odpuszczę wam tak szybko?
- "Wam"? A nie mi? To przecież ja cię zdradziłem. A nie ona. Co niby ona ma do tego?
- W niej jest coś dziwnego. Zbyt dobrze sobie radzi. Albo jest taka genialna, albo już ktoś ją ostro pierdolił.
- I zamierzasz to sprawdzić?
- Tak- odpowiada lakonicznie.
- Jak chcesz to zrobić?
- Normalnie, a jak. Będziemy się pieprzyć.
- Co masz na myśli mówiąc "my"? Czyli ty i ona czy ja i ona?
- Obie wersje- mówi zbliżając się coraz bliżej. Jak niby on chce połączyć obie wersje? Biegnę w stronę krzesła siadając na nim niedbale. O mało co się nie przewróciłam.
- Dezydery stój!- krzyczy Florian kiedy stają witaj progu. Oboje zwracamy się w jego stronę. - Nie warz jej dotykać. Ona jest moja...
- Jeśli jest "twoja", a ty jesteś mój to oznacza, że i ona jest moja. Czy ty w ogóle myślisz logicznie?
- Ona nie ma z nami nic wspólnego zrozum to!- krzyczy dalej. Mina Dezego zaczyna się diametralnie zmieniać. Teraz już nie wygląda tak potulnie jak przed chwilą. Stają do siebie zwróceni i powtarza się to co działo się niedawno. Wyglądają prawie tak samo.
- Nie rozumiem czemu ci tak na niej zależy? Co niby ukrywasz Dzióbek? - Florian zerka na mnie przepraszająco i ponownie patrzą na siebie.
- Dobra powiem ci... Kupiłem ją i trenowałem, bo wiem jakie warianty lubisz. Pomyślałem, że może ci się spodobać.
- Powiadasz, że ta gwiazdeczka była do kupienia? Ile za nią dałeś?
- Nie ważne- mówi i znów zerka na mnie. Teraz jego twarz pozbawiona jest krwi. On kłamie, ale jaki to ma związek z nimi?
- Czyli kupiłeś ją dla mnie?
- Tak...- odpowiada niepewnie znów zerkając w moją stronę.
- To wszystko wyjaśnia... No to zobaczmy jak dobrze ją rozciągnąłeś.
- Nie! Nie dotykaj jej jeszcze... Będzie gotowa za miesiąc.
- Miesiąc?
- No może dwa.
- No dobrze daje ci półtorej miesiąca. A teraz idę po spodnie- mówi i wraca do salonu. Wymieniamy spojrzenia kiedy Dezy wraca ubrany.- A i dzięki za oddanie mojej koszuli. Naraska- rzuca przy wyjściu. A ja siedzę jak wryta w ziemię. Co tu się teraz stało?
- Patrycja to nie jest tak jak myślisz...
